Acımasız bir insanım ben.

Geriye dönüp bakınca, en yakınımdakileri bile nasıl bu kadar uzaklaştırabildim bilmiyorum. Birkaç istisna dışında hep böyle olmuş. Önce arkadaş olmuşum sonra silmişim onu hayatımdan. Bu olayın beni acımasız yapan kısmı ise bununla gurur duyuyor olmam. Şuanda onlara ihtiyaç duymadığıma, yokluklarından rahatsız olmadığıma göre zaten arkadaşım olmaları saçmalıkmış. Bazen çok ruhsuzum diyorum kendi kendime. Resmen zor geliyor birini sevmek ve ona ihtiyaç duymak. Ne zaman bakıyorum birine gerçekten değer vermeye başlamışım o zaman korkmaya da başlıyorum. Korkunca da kaçıyorum her şeyden. Bu acımasızlığın beni korkutan tek yanı ne zaman, kime denk geleceğini kestiremiyor oluşum. Yarın kimi çıkarırım hayatımdan, piyango kime vurur bilmiyorum. Sanırım ben sevmeyi bilmiyorum, o zaman sevilmeyi de haketmiyorum. Ama bunu en başta kimse bilemiyor.